Na rynku obudów pojawia się coraz więcej nowych graczy. Firmy celują głównie w najtańszy sektor, tam gdzie potencjalnych nabywców jest najwięcej. Jednakże firmy nie zapominają także o entuzjastach oraz osobach, które cenią sobie wygląd oraz jakość. Dokładnie tę grupę nabywców wybrał Enermax prezentując swoją obudowę- Hoplite. Zobaczmy, czy warto się nią zainteresować.



Obudowa przyszła do redakcji w zwykłym, szarym kartonowym pudełku. Bardzo rzadko spotyka się obudowy tej klasy w takim opakowaniu. Ale darujmy sobie opis opakowania, wszak liczy się wnętrze.




Do Hoplite’a producent dołącza:

• speaker,
• dwie opaski plastikowe,
• dwie opaski na rzepy,
• zestaw śrubek,
• instrukcję.

Śrubki są podzielone według rodzajów, każdy w osobnym, podpisanym woreczku. Ułatwia nam to zdecydowanie montaż. Instrukcja w pełni wyczerpuje temat montażu podzespołów, ponadto jest w języku polskim, co także umila i ułatwia nam pracę. Cieszą również dołączone opaski i rzepy, dzięki którym lepiej ułożymy okablowanie.
Obudowa ma wymiary 493 × 200 × 490 mm (długość × szerokość × wysokość). Została wykonana ze stali SECC, której grubość waha się od 0,6 mm do 0,8 mm. Jest to spora różnica, ale mało który użytkownik jest w stanie to odczuć.




Przedni panel został wykonany z tworzywa oraz metalowej siatki. Niemal pod całą siatką znajduje się gąbka, służąca za filtr przeciwkurzowy. Jedynym wyjątkiem jest miejsce przed wentylatorem. Znajduje się tam plastikowa siatka, która znacznie lepiej powstrzymuje wlatujący kurz.
W obudowie jest możliwość zamontowania czterech zewnętrznych napędów 5,25 cala. Poniżej mamy chwalony przez producenta panel sterujący. Jego możliwości kończą się na kontroli prędkości przedniego wentylatora oraz zmiany podświetlenia. Jednakże Enermax wykonał swoją prace bardzo dobrze. Kontrola obrotów jest płynna, nie skokowa jak zdarza się to u niektórych producentów. Dodatkowo, przedni wentylator umożliwia bardzo dużo wariantów podświetlenia. Jest aż 11 różnych ustawień! Panel zapamiętuje ostatnio wybraną przez nas opcję. Gdy przytrzymamy przez około 3 sekundy przycisk, nastąpi całkowite wyłączenie oświetlenia.




Powyżej mamy wcześniej wspomniany wentylator, ale o nim troszkę później.




Na samym dole są drzwiczki umożliwiający szybki dostęp do dwóch kieszeni na dyski (tzw. kieszenie hot-swap). Można w nich zamontować zarówno dyski 2,5 cala jak i 3,5 cala. Kieszenie wyciąga się za pomocy dźwigni, która służy za zatrzask i jednocześnie ułatwia wyciąganie dysków. Drzwiczki zarówno od wentylatora jak i dysków, mają z boku gumki znacznie pomagające w ich otwieraniu.




Jeden z boków to czysta, czarna blacha. Jest wyprofilowana, aby pomieścić okablowanie, które znajdzie się z tyłu.




Na drugim boku jest również wybrzuszenie, pozwalające na montaż wyższych systemów chłodzenia procesora, z kratką wentylacyjną. Są także otwory umożliwiające montaż dwóch wentylatorów 120 mm lub jednego 140 mm.




Na górze obudowy znalazł się panel wejścia/wyjścia. Do dyspozycji mamy porty: eSATA, dwa USB 3.0 oraz gniazdo dla mikrofonu i słuchawek. Znajdują się tam także przyciski włączenia i resetu komputera oraz dwie niebieskie diody. Świecą one zdecydowanie za mocno i bardzo rażą w oczy, w szczególności w nocy.






Góra została wykonana z tworzywa oraz siatki. Ponad panelem I/O umieszczono stację dokującą dla dysków z interfejsem SATA. Producent zdecydował się na umieszczenie dwóch różnych klapek dla dysków 2,5 i 3,5 cala. Zapobiega to nadmiernemu dostawaniu się kurzu do wnętrza Hoplite.




Aby zamontować dwa wentylatory 120 lub 140mm, musimy zdemontować cały top. Na szczęście, przymocowany jest on za pomocą szybkośrubek, co zdecydowanie ułatwia pracę.






Hoplite stoi na czterech gumowych kołkach. Stabilność obudowy nie jest najlepsza, ale i tak trzeba mieć pecha, aby ją wywrócić. Dodatkowo, pod kratką wentylacyjną przeznaczoną dla zasilacza znajduje się filtr przeciwkurzowy. W każdej chwili możemy go wyjąć i wyczyścić.




Tył obudowy jest bardzo standardowy. Na samej górze mamy otwór, przez który możemy wyprowadzić przewody od złącza USB 3.0 do tylnego panelu płyty głównej. Poniżej jest miejsce na wentylator 120mm oraz na ów panel. Pod wentylatorem umieszczono dwa otwory służące do wyprowadzenia węży od chłodzenia wodnego. Idąc dalej, mamy kratkę wentylacyjną oraz siedem WYŁAMYWANYCH zaślepek PCI. Nie spodziewałem się czegoś takiego po obudowie tej klasy. Niby to mała rzecz, a bardzo drażni. Na samym spodzie jest miejsce na zasilacz.






Wnętrze obudowy jest bardzo typową konstrukcją. Tacka na płytę główną ma otwór w miejscu procesora, aby ułatwić montaż chłodzenia z backplate. Pod nim jest kolejny otwór polepszający przepływ powietrza. Na samym dole mamy miejsce na zasilacz. Niestety, nie ma tam gumowych nóżek, przez co można niechcący porysować powierzchnię. Enermax zdecydował się na umieszczenie aż pięciu otworów obłożonych gumą, służących do poprowadzenia okablowania. Bardzo ułatwia to dobre i estetyczne ułożenie kabli.




Po prawej stronie mamy klatkę na cztery napędy optyczne, montowane beznarzędziowo.




Poniżej umieszczono dosyć ciekawą skrzynkę na dyski. Udostępnia ona możliwość montażu czterech dysków 3,5 cala oraz dwóch 2,5 cala. Dyski kładziemy na dosyć elastyczne tworzywo i przykręcamy śrubkami z odpowiednio podpisanego woreczka. Skrzynka została umieszczona bezpośrednio za przednim wentylatorem. Bliżej wentylatora ścianka jest jednolita, jedynie dziurki na śrubki przepuszczają powietrze, więc w teorii powinna blokować przepływ powietrza.




Poniżej mamy szuflady hot-swap oraz panel umożliwiający podłączenie ich do płyty głównej i zasilania. Posiada ona także dwa gniazda 3-pin, do których możemy podłączyć wentylatory.

Domyślnie do obudowy dołączone są dwa wentylatory. Przedni to Enermax UCTVD12A, czyli popularny T.B. Vegas Duo. Jego prędkość obrotowa waha się od około 700 do 1500 obr/min, przepływ powietrza od 42 do 91 CFM, a minimalny poziom hałasu to 15 dBA. MTBF wynosi 100000 godzin. Drugi z wentylatorów to Power Cooler PS122512W. Niestety o jego parametrach Enermax już nie wspomina.






Montaż przebiegł prawie bezproblemowo, jednak ujawniły się pewne wady. Jedną z nich jest jakość przylegania gumek do otworów na okablowanie. Przy przekładaniu przewodów spadały i ciężko było je założyć. Natomiast karty graficzne trzeba przymocowywać za pomocą śrubek. Pozostała część montażu przebiegła bez problemów. Montaż bardzo ułatwiają szuflady hot-swap, instalacja dysków w opisywanej wyżej skrzynce także jest łatwa i przyjemna.




Obudowa oferuje aż 31,5 cm miejsca na kartę graficzną, dzięki czemu nawet olbrzymy mieszczą się z zapasem, co pokazuje powyższe zdjęcie. Po zamontowaniu redakcyjnego chłodzenia procesora zostało około 2cm przestrzeni między nim, a boczną ścianką.
Między tacką na płytę główną, a tylną ścianką jest około 1,5 cm wolnego miejsca, co pozwala na puszczenie z tyłu nawet stosunkowo grubych wiązanek przewodów.
Tylny wentylator działa cały czas stosunkowo cicho, przedni na najwyższych obrotach (na takich też zostały wykonane testy) jest dosyć słyszalny. Można jednak go utemperować za pomocą kontrolera, a jego efekty wizualne wynagradzają nam hałas.


Testy

Platforma testowa:

Procesor: Intel Core 2 Duo E6550 @ 1,4V
Płyta główna: Gigabyte G41M-ES2L
Karta graficzna: Gigabyte GV-R485SL-1GI
Karta graficzna: Gigabyte GV-R587SO-1GD
Dysk twardy: Western Digital WD5000AADS
Zasilacz: Enermax Modu82+ 525W
Chłodzenie procesora: Noctua Nh-U12P
Pamięci: GoodRam PRO DDR2 2x1GB 1150MHz

Metodologia testów:

1) CPU: temperatury są odczytywane z programu OCCT. Spoczynek jest to okres 30 min po włączeniu komputera. Obciążenie odbywa się za pomocą testu OCCT Linpack trwającego 20 minut. Podane temperatury są najwyższymi zaobserwowanymi w danym czasie.
2) GPU: temperatury w spoczynku są odczytywane z programu OCCT, podczas obciążenia z programu Furmark. Spoczynek jest to okres 30 min po włączeniu komputera. Obciążenie odbywa się za pomocą programu Furmark stability test puszczonego na czas 20 minut. Podane temperatury są najwyższymi zaobserwowanymi w danym czasie.
3) HDD: podane temperatury są pobierane z programu HD Tune. Zaprezentowany wynik jest najwyższą wartością uzyskaną podczas testu odczytu w programie HD Tune










Podsumowanie

Obudowa prezentuje się bardzo dobrze. Posiada ona wiele ciekawych i co najważniejsze przydatnych rozwiązań konstrukcyjnych. Bardzo dobrze spisuje się system zarządzania okablowaniem oraz płynnie możemy sterować obrotami wentylatora. Także dołączony T.B. Vegas Duo oferuje piękne efekty świetlne. Użytkowanie ułatwia stacja dokująca na górze obudowy oraz hot-swap. Jednakże obudowa posiada też małe wady. Najważniejszą z nich i najbardziej rzucającą się w oczy są wyłamywane zaślepki PCI. Tej klasy sprzęt nie powinien tego posiadać. Są także mniejsze wady jak np. słabo trzymające się gumki od otworów systemu zarządzania okablowaniem, brak gumowych podkładek w miejscu montażu zasilacza. Przy cenie około 430 zł można oczekiwać sporo więcej niż po budżetowych produktach. Nie oznacza to jednak, że Hoplite jest słabą obudową. Z pewnością, jeśli nie przeszkadzają nam jej małe wady, warto się nią zainteresować. Za posiadanie wielu ciekawych rozwiązań konstrukcyjnych obudowa otrzymuje od nas rekomendację.

Produkt	Plusy	Minusy	Ocena
Enermax Hoplite	bardzo dobre wykonanie i spasowanie poszczególnych elementów, filtry przewciwkurzowe, regulator obrotów i podświetlenie wentylatora, dołączone dwa wentylatory (w tym T.B. Vegas Duo), kieszenie hot-swap, stacja dokująca dla dysków, bardzo dobry system zarządzania okablowaniem, wspiera aż pięć urządzeń 2,5 cala, ciekawy design	brak bez narzędziowego montażu dysków oraz urządzeń PCI, brak gumowych nóżek w miejscu montażu zasilacza, słabo trzymające się gumki w otworach systemu zarządzania okablowaniem, wyłamywane zaślepki PCI

Za dostarczenie produktów do testu dziękujemy firmie:




Autorka zdjęć: Ewa Młochowska